Even tussendoor .. Dusty, een schat van een

kleine York is van Christien. Christien ken ik

al jaren en haar lieve vertelsels over haar

Yorkjes hebben mij doen besluiten 3 1/2 jaar

geleden ook een Yorkje te kopen. Dus lieve

Christien, dankzij jou ben ik ooit aan mijn

Hobbit, dus het Yorkjes-ras gekomen xx

 

Even voorstellen .. Dusty !!

... keurig getrimd, wat een schatje ...

 

 

Deel 6 - Borstelen, een genante vertoning ..

 

Zucht, ik ben een terrier en een Yorky, dus beslist geen slapend boomertje

ofzo ... nee, ik luister pas als ik het wil en wat stilzitten betreft, misschien als

ik wat ouder ben, misschien !! Dan hebben mijn baasjes nog zoiets van, het

beestje moet glimmen en geen klitten en plarken en troep in de vacht, dus

die gaan we eens fijn regelmatig borstelen, nou ja ... fijn. Wat een vertoning

was dat zeg toen ik klein was, gewoon genant. Als mijn bazinnetje borstelde

dan was het leed nog te overzien, daar had ik nog wat in te brengen en

daar zat ik dan gewoon bij op schoot, of ik zat op de grote tafel. Ik wurmde

en worstelde en mierde van het begin tot het eind en mooi dat dan niet alles

geraakt was. Maarrrr ... dan kwam het baasje, pakte mij op en zo gauw

ik maar bewoog kwam daar die verschrikkelijke bulderstem en ik hing slap

van schrik, jee zeg, dan durfde je niet eens meer te bewegen. Hij hing me

gewoon als een zak uien over zijn hand en borstelde er lustig op los, alsof

het niks koste. Nou daar hang je dan even voor aap zeg en ik maar hopen

dat er dan geen visite kwam, dat wil je niet meemaken, zo`n kermis-attractie.

En met een serieus gezicht was mijn baas daar nog behoorlijk druk mee

ook, alles werd dus duidelijk wel geraakt en wat deden die rotknoopjes zeer

zeg. Wat wil je ook, die borstel was bijna nog groter dan mij, pfffff. En als

het hele ritueel dan achter de rug was, dan werd ik keurig geprezen hoe

mooi ik wel niet was en hoe zacht en dat ik zo glom. Jaja, zal me een worst

zijn, kom nu maar op met die vaste beloning na afloop, een lekker stukje

hondensnoep, een beetje troost voor die genante vertoning. Grmpfh ..

glimmen .. zacht .. mooi ... het zal me wat!!

 

 

 

De hondentas ..

 

Het is heus waar, net zoals de boodschappen had ik ook een eigen tas. Of

ik er blij mee was .. daar kunnen we het over hebben. Af en toe voelde ik

me net een zak aardappelen, ik had alleen het voordeel dat ik door een

gaasje naar buiten kon kijken, dat konden die aardappelen niet. Overal

had dat ding ritsen, aan de voorkant, aan de achterkant en bovenin, ik kon

maar kiezen aan welke kant ik er in moest gaan, als ik er al in wilde

natuurlijk. De tas was niet groot, maar ik natuurlijk, als formaat grote

aardappel ook al helemaal niet. Ik kon vrolijk achtjes lopen in het ding,

ruimte genoeg, maar dat opgesloten zitten, dat was helemaal niks zeg.
De kleur vond ik ook al niet om naar huis te schrijven, maar volgens het

bazinnetje was er weinig keus in mijn maat, pfffffff. Eigenlijk was dat

zwevende hok voor als ik naar de dierenarts moest, of op visite ging en in

de auto, alsof ik weg zou lopen, nah ja, echt niet, hihi. De enige keer dat ik

het wel een gezellig onderkomen vond was als er een dekentjes in lag en

hij gewoon open als een soort bench in de kamer stond. Dan kon ik mooi

stiekem al mijn botten achterin dat stoffen huisje verstoppen en lekker in

het donker slapen. En het aller-aller leukste was, .. niet verder vertellen ..

toen ik bijna één jaar was en ik écht niet meer in het stoffen, bijna in

elkaar stortend tassenhok paste, gniffel, zo vervelend voor het bazinnetje,

moest ze hem wegdoen, hihahiep hoera ... weg ermee en aan de riem,

wat vond ik dat erg .......... NOT !!!!

 

 

Deel 4 - Dat rare gele balletje ..

 

Spelen, het woord spelen zei mij wel wat, dan ging er een huisgenoot met mij

ravotten en dat was leuk, totdat ik hijgend en puffend in mijn mand kroop om uit

te rusten. Ik woonde amper in mijn nieuwe huis of er kwam een vreemd rond

geel rubber ding de kamer inrollen en dat was om te *spelen* zeiden mijn

verzorgers. Oke, kom maar op dacht ik toen en ik ging in de aanvalshouding

zitten, kontje omhoog, staartje recht naar de hemel, voorpoten op springen en

in die houding wachtte ik totdat het gele ding ging bewegen. Nou, dan kun je lang

wachten natuurlijk, er gebeurde niks. Toen pakte mijn baasje het ding en daar

vloog hij de kamer door, ik erachteraan als een gek en ik sprong er bovenop,

dapper als ik was ... en weer gebeurde er verder niks. Raar ding, ik eens snuffelen,

beetje in bijten, mmm dat was wel wat en toen mijn baasje eraan kwam om hem te

pakken ben ik er bovenop gaan liggen, die is voor mij, ksssssssst. Nu weet ik dat

dat ding balletje heet en dat ze in vele varianten zijn, maar ik heb nooit leren

apporteren, dus ik heb er tot de dag van vandaag een raar spelletje van gemaakt.

Iemand gooit hem weg, oke, ik haal hem dan nog wel terug, maar dan ga ik er

bovenop liggen en degéne die hem pakken wil krijgt een gegrom in zijn nek, haha,

daar heb ik lang op geoefend om dat goed angstaanjagend te laten klinken. Nouhou,

dan trekken ze die hand wel terug. Ik zal nooit doorbijten, maar een leuke uithaal

schrikken ze behoorlijk van. Mijn lijf strak van de spanning, een vals koppie trekken

en ik heb mijn zin, de bal blijft waar hij is. Waar ik werkelijk geen hout van begrijp

is dat ze daarna niet verder spelen en ik kan toch aardig zielig piepen, om aandacht

dan ... ook stevig op geoefend. Het woord los hoor ik dan ook zo`n 100 keer per spel ,

maar dan doe ik net of ik uit Polen kom en er niks van begrijp, gniffel. Heel langzaam

maar zeker laat ik het balletje nu wel wat eerder los dan drie jaar terug, zit er

toch wat meer beweging in het spel.

 

Deel 3 - De kranten

 

Overal door het huis lagen er kranten, het scheen voor mij te zijn, bijzonder

aardig maar ik snapte er niks van, ik was pas 8 weken en ik kon toch nog helemaal

niet lezen en struikelde steeds over al dat losse papier. Soms scheurde ik ze keurig

met mijn scherpe tandjes in heel veel stukjes, leek me makkelijker opruimen,

minder zwaar. Of ik pakte ze stuk voor stuk bij de hoek, holde er mee door de kamer

en gooide ze netjes op één hoop. Ik denk dat mijn vrouwtje zo hard lachte omdat ze

alleen maar een krant laag over de grond langs ziet vliegen en ze mij eronder niet

zag, anders wist ik het ook niet. En elke keer als ik heerlijk een plasje tegen

de mooie witte koelkastdeur of de aanrechtkastjes had gedaan, dan werd ik weer

op zo`n krant gezet. Zou ze verwachtten dat ik een poosje voor ging lezen ofzo?

Ooit kom ik erachter, zeker weten, want dom was ik niet, o nee. O ja, soms was

het ook zo erg leuk, dan had mijn bazinnetje een soort rode loper voor mij uitgelegd,

in dit geval een witte loper, dan lagen er kranten precies tegen elkaar aan vanaf

mijn mand tot aan de deur toe. Dat was even chique lopen, deed ik dan ook heel

keurig, met opgeheven hoofd over de witte loper en als ik dan heel nodig moest,

dan scheurde ik naar die mooie glimmende spiegelprullenbak die naast de loper stond,

als ik dan plaste kon ik het mooi in de gaten houden in die spiegel, of alles goed ging.

Het was natuurlijk wel jammer dat ik het eind van die witte loper niet gehaald had,

maar ik had echt mijn best gedaan. Soms moest je er even af om je behoefte

te doen, dat begrijpt toch iedereen.

 

Deel 2 - De mand

 

In mijn nieuwe huis moest ik natuurlijk mijn eigen stekkie hebben, een

slaapplaats, een eigen bakje. Tja, nu had mijn bazinnetje wel de

kleinste mand gekocht die er was, maar voor mij was het nog een

stoomboot, ik kon er met ze`n zessen in en ik was maar alleen, dat ging

hem niet worden. Ik wandelde eens heen en weer over dat superzachte

kussen wat er bij gekocht was. Ging eens links liggen en dan weer

rechts, nee, het werkte niet echt. Het was zo`n beetje een eigen

wooneiland vanuit mijn ogen gezien, zal maar zeggen. Ik kon niet

lekker nestelen, oké dan ben ik ook geen vogeltje, maar je begrijpt wel

wat ik bedoel. Mijn gedraai in de grote mand werkte op de lachspieren

van mijn bazinnetje en het duurt ook nog eens een eeuw voordat ik lig.

Ik draai eerst een rondje of 6 om mijn as en stort dan altijd met een plof

onelegant ter aarde, laat dan een diepe zucht en ga slapen.  Doe ik nu,

drie jaar later nog steeds. Kan me wel een beetje voorstellen dat ze mij

dan uitlachen, maar aardig is het niet. Toen werd mijn probleem

opgelost door een geweldig idee van mijn bazinnetje, die er een mooi

rood glanskussen inzette, wat ook nog eens heerlijk zacht was. Daar

kon ik lekker tegenaan kruipen en nestelen, snel de ogen dicht doen,

anders werd ik verblind door de glans en kleur, maar ach, ik sliep er

toch alleen maar. Zogauw ik de ogen open deed, maakte ik gewoon dat

ik wegkwam, totdat ik een fatsoenlijk kleurtje kussen had.

 

Deel 1 - Ik ben verhuisd ..

 

Ik weet nog dat ik heel klein was, eigenlijk een bolletje wol om te zien. Ik

weet nog dat ik in een grote bak met krantensnippers woonde en om mijn

heen waren nog veel meer warme bolletjes wol, lekker om tegen aan te

liggen. Plotseling, op een zonnige dag in Augustus 2007 kwam daar een

grote mannenhand ons bak in .. iieeee .. en ik werd opgepakt en nooit

meer terug gezet. Het was mijn eerste vliegles, dat was eng. Waarom hij

juist mij pakte uit al de bolletjes, weet ik niet, misschien omdat ik de enige

was die geen hamsterwangen had, maar een mooi rond koppie, ahum, ja

dat was het vast. Ze keken even of ik een jongetje was, tssss, doe je toch

niet en toen werd ik aan mijn nieuwe bazinnetje gegeven. Die handen

waren gelukkig wat kleiner en zachter en aaide mij lief. Ik kreeg ook nog

de kleinste hondenmand mee, waar ik nog in kon zwemmen hahaha wat

een joekel, wie weet komt dat ooit goed. En toen kwam er een grote

emmer met voer, vast voor een jaar, ook al zo groot, een borstel, een

riempje en omdat ik op reis ging kreeg ik ook nog een paspoort mee. Toen

mijn nieuwe baasje voor dat alles betaalde werd hij wat wit om de neus,

was ook zo`n warme dag, pffffff. Ik kwam buiten en dat was een feest,

allemaal bomen, gras en struiken, een mooie blauwe lucht en een warme

zon, beter als in zo`n bak zeg, ik was niet zo vaak buiten. Mijn nieuwe

verzorgers stapten in een grote ijzeren bak op wielen en dat enge ding

kwam nog in beweging ook en hard zoefde dat langs de bomen, ik heb me

heel stil gehouden om niet misselijk te worden en na een tijdje vond ik het

nog leuk ook. Ik zat lekker op schoot bij mijn bazinnetje en mocht soms

even uit het raampje kijken, niet te lang anders werd ik duizelig. Een klein

uurtje later werd ik mee genomen hun bak in en daar zou ik heel lang

blijven, mijn nieuwe super grote onderkomen met hier en daar weer

kranten, deze keer geen snippers, .. wat een ruimte, meters en meters,

wauw, in zo`n grote bak had ik nog nooit gewoond, ze noemen dat een

huis geloof ik.